transkrypcja

p bt dť ďk gʔ
c ʒč ǯć ʒ́
φ βf vθ δs zš žś źχ γh
mnńŋ
rŕ
lľ
jw
i üyu
e öəo
a

a, b, c, ć, d, e, f, g, i, j, k, l, m, n, ń, o, p, r, s, ś, t, u, z, ź — wymawia się jak w języku polskim.

β — jak w hiszp. ‹iba›.

č — jak pol. ‹cz›.

ď — jak w cz. ‹teď›.

δ — jak w ang. ‹this›, hiszp. ‹hada›.

ə — jak w ang. ‹ago›.

γ — jak w pol. ‹klechda›, hiszp. ‹agua›.

h — jak w ang. ‹help›.

χ — jak pol. ‹ch›.

— jak w pol. ‹Gdańsk› [gdaj̃sk].

ľ — jak we wł. ‹figlio›, ros. ‹ель›.

ŋ — jak w pol. ‹bank›, ang. ‹king›.

ö — jak w niem. ‹schön›, fr. ‹fleur›.

φ — jak w jap. ‹fuku›.

ŕ

š — jak pol. ‹sz›.

ť — jak w cz. ‹chuť›.

θ — jak w ang. ‹thin›.

ü — jak w niem. ‹über›, fr. ‹sûr›.

v — jak pol. ‹w›.

w — jak pol. ‹ł›.

— jak w pol. ‹Śląsk› [ślow̃sk].

y — jak ros. ‹ы› (i jak pol. ‹y›, o ile różnica nie będzie istotna).

ž — jak pol. ‹ż›.

ʒ — jak pol. ‹dz›.

ʒ́ — jak pol. ‹dź›.

ǯ — jak pol. ‹dż›.

ʔ

◌ʲ (U+02B2) — wskazuje palatalizację (zmiękczenie), np. , .

◌ʷ (U+02B7) — wskazuje labializację, tj. zaokrąglenie ust w trakcie artykulacji, np. , .

◌̦ lub ◌̓ (U+0326, U+0313) — przecinek pod literą lub nad nią wskazuje bezdźwięczną wymowę litery oznaczającej zazwyczaj dźwięczną głoskę, np. , , [p, t, k].

◌̇ (U+0307) — kropka nad samogłoską wskazuje ścieśnioną, podwyższoną wymowę, np. , ö̇, .

◌́ (U+0301) — akcent nad samogłoską wskazuje akcentowaną sylabę.

◌‧◌ (U+2027) — kropka wskazuje granicę między sylabami.

Podwójna litera wskazuje geminowaną spółgłoskę lub długą samogłoskę.